ANTROIDO 2015.
Todo chega (e todo pasa). E chegou o Entroido. Varios membros do equipo da Biblioteca, en colaboración co profesorado do primeiro ciclo da ESO, fortemente “motivado” –quizais presionado fose máis exacto- polas ganas que tiña de disfrazarse a rapazada, organizaron a movida desta mañá na sala de Usos Múltiples.
Primeiro baixaron os de primeiro, os catro
grupos de golpe: mentres actuaba 1º A, as xentes de B, C, D estaban de
espectarores; logo baixaba o A do escenario e subía o B, e así sucesivamente.
Cando remataron de actuar os primeiros, abandonaron Usos Múltiples e entraron
os de segundo da ESO. Do ximnasia trouxeron bancadas de madeira que son máis
baixas cás cadeiras, puxéronse diante para que a visibilidade fose boa.
O equipo de son fallou bastante (NECESITAMOS
URXENTEMENTE TAMÉN AQUÍ UN MECENAS...) e impediu que se lucisen os de 2º A (á
cuarta intentona desistiron enfadados e xa non houbo ocasión de que repetisen).
E é que, claro, a música resulta imprescindible. Tivemos que soportar
estoicamente moita pachangada nun volume insufrible, cousas e temas que non
creo pague a pena mentar, incluso se volveu a vista atrás, moi atrás, traendo á
palestra aquilo de Dale a tu cuerpo
alegría Macarena..., e oíuse igualmente algo moi coreográfico: levantaban
mans, brazos, facían variadas figuras e acenos co corpo mentres berraban cuchara, cucharón, salero ou algo
así... Pero tamén presenciamos
coreografías máis dignas ao meu humilde entender: vou referirme a un par delas: unha de country –non identifiquei
ben a autoría, pero dígovos que non estaba mal, e sei do que falo, na miña óese
de cando en vez a Lucinda Williams, a Steve Earle, John Hiatt, Steve Van
Zandt...-, coas mellores rapazas de botas e sombreiros guai na primeira fila,
espectaculares, brillantes danzarinas senón minoicas, si galaico-countrianas; e
logo é imposible non mentar as actuacións do grupo de 2º C, baixo a sempre
traballada dirección da súa profesora de lingua, Ana Rey. Unha pasada. Primeiro
escenificaron a secuencia da barbería (no fondo na pantalla proxectábase do filme
O gran ditador de Chaplin: a toda mecha soaban as Danzas Húngaras). Soberbio, rapaces!, e
logo escenificaron da Violetera,
hispaniae filme, co tema musical correspondente; e esquecíame, unha secuencia
da produción en cadea de Tempos modernos,
sempre de Chaplin. Ana lucía o atuendo en branco e negro, co caxato, o pelo
recollido baixo o sombreiro bombín. Bonita, bonita.
Souberon estar. Había cada tanto que mandalos
calar pero nada grave. Rimos, aplaudimos, fixemos fotos. Sobre todo, estivemos
xuntos. Unha morea de nenas, de nenos, de profes. Non faltou a directora.
Entrou xa mediada a festa porque fixo de cicerone a unha visita, Mercedes
Peláez, unha madrileña guapa que escribe nunha das mellores revistas de arte de España (“Descubrir el arte”);
Mercedes visitaba o Instituto buscando os lugares exactos onde estudou o
Picasso rapaz. Alí mesmo, na que chamamos agora ‘Sala de Usos Múltiples’, alí
daba as súas clases noutrora, principios do século XX, o pai de Picasso, D.
José Luis Ruiz.
O xefe de estudos fartouse de sacar fotos
cunha máquina de tres estralos. Unha mañá estupendísima. E o Antroido non fixo
máis que empezar...
Só nos resta darlles as grazas aos rapaces e
rapazas do primeiro ciclo da ESO por manter viva a labarada lúdica (o espírito
xogoral) e ás profesoras e profesores que contribuíron a que houbese festa: Ricardo
Abad, Carmen Aquino, Íñigo Fernández, Mar Fernández, Miguel García –que fixo de teloneiro
eficiente-, Juan Lence, Alba Lorenzo, Loli
Martín, Beatriz Moreno Chus Quintáns, Ana Rei, Ricardo R. Abad, Beatriz Romero, Catalina
Romero, Mar Sendino, Silvia Veiga,
Roberto Zuluaga (perdón se esquezo a alguén).
[Se queredes un comentario extra, rapaces,
relembrade isto: a boa arte –o bo cine neste caso- dá para moito, é inmorrente].
(Mª Rosario Soto Arias, membro do equipo da
B.E. do IES ‘Eusebio da Guarda’ da Coruña).
