Encontros con... Manuel Núñez Singala

 

Día do Libro

 

Un filme cada semana...ou cada mes..."Una quinta portuguesa".

    Nesta sección, tan  veterana no blog que é case vintage, nos últimos tempos publicamos recensións  sobre libros e filmes un pouco, ou bastante por veces,  antigos,  para dar a coñecer ao noso alumnado un tipo de obras coas que quizais non estean moi familiarizados e ás que o tempo concedeu, na súa maioría, a condición de clásicas. Noutras etapas, predominaron as recensións, feitas polos propios rapaces, de obras máis modernas, guiados polo criterio do agrado que lles produciron e, nalgúns casos, dos valores que lles transmitiron, criterio este último, moi en consonancia cos obxectivos transversais dos currículos educativos. Hoxe,  nestas datas nas que, ademais de celebrar os cristiáns a morte e resurrección de Xesucristo, se lembran valores fundamentais como a humanidade, a solidariedade ou a esperanza,   imos facer unha recensión dun filme estreado  recentemente, que  obtivo varios premios e boas críticas e que presenta os valores enriba mencionados. Un filme sinxelo, que louva a vida tranquila e os bos sentimentos, un "beatus ille"moderno desenvolvido no país irmán, que conta o proceso de curación vital dun profesor español que sofre unha perda emocional devastadora e que, aínda que de xeito non moi ortodoxo (suplanta a un xardineiro morto que acababa de coñecer) inicia unha nova vida  nunha fermosa quinta,  propiedade dunha muller, tamén ela mesma ferida por unha traxedia persoal e social: a guerra de descolonización de Angola; este último tema introduce, aínda que de xeito atípico, pois se presenta desde o punto de vista do antigo colonizador, o tema, sempre sensible, do colonialismo.

   A partir desta premisa, a película desnvolve un relato de encontros entre seres feridos que necesitan, ás veces rompendo co seu pasado, seguir adiante e encontrar o sentido das súas existencias. E ese sentido ás veces encóntrase en familias creadas polo afecto e non polos lazos de sangue, fóra do lugar de nacemento e do entorno onde se desenvolvía a vida até entón: temas tan de actualidade coma os novos modelos familiares e as migracións entran así no argumento.

   O filme ten un ton moroso, mesmo lírico por momentos, aínda que nun momento determinado se introduce un xiro de intriga (Quen é o "fantasma" do pasado de Manuel, o protagonista masculino,  que irrompe no entorno da súa vida anterior e ao que ten que voltar para resolver a perda que o levou á súa nova vida?), cunha resolución que fecha moi ben o filme.

    A película, como se dixo, transmite o valor das cousas naturais, da calma como xeito de vida, dos bos sentimentos. Todos os personaxes son boas persoas, que curan  como poden as feridas e continúan, axudándose mutuamente, confiando uns nos outros, polo que, aínda sendo un filme que se podería cualificar de realista, mostra unicamente a cara máis nobre da condición humana e deixa un gusto optimista e esperanzador.

   Centrándonos en aspectos técnicos, aínda que o filme, para un espectador, coma min,  sen grandes coñecementos cinematográficos, é, en xeral, correcto, no apartado das interpretacións, o protagonista resulta un personaxe pouco carismático, cuxa profundidade intelectual e a súa bonhomía se intentan transmitir a través dunha serenidade que resulta inexpresiva; tamén falta forza na relación entre el e a propietaria da quinta  onde se refuxia o que, ao ser esa relación un elemento fundamental da historia, resta emoción á narración. 

    Como apunte lingüístico , digamos que é  interesante  a utilización  dos idiomas español e portugués; neste último caso, nós, galegos, podemos desfrutar poder acceder, sen necesidade de subtítulos, á escoita dun idioma que nos é tan próximo.

                                                                                                                              S.P.

21M Día Mundial da Poesía

 

Un filme cada semana...ou cada mes..."Thelma & Louise".

    Con motivo do 8M,  a televisión pública emite  Thelma & Louise, película considerda de culto, un clásico do ano 1991 que non revisaba desde os meus verdes anos, cando me impresionou máis que  agora, non sei se porque envellecu mal ou  é cousa do meu propio envellecemento, que me fai verlle os puntos febles...En todo caso, é un filme polémico, mais cargado de premios e cunha forte pegada na cultura popular, desde o propio cine  até a música, a televisión ou mesmo a literatura. E, especialmente,  simbolizaría a liberación feminina, o que deu lugar ás maiores controversias, por mostrar esa liberación coma unha adopción de comportamentos considerados  masculinos, fundamentalmente a actuación á marxe da lei e a violencia, moi característica, esta última, de certo cine estadounidense.

   No  filme,  dúas amigas que , tras sufrir unha agresión sexual,  toman a xustiza pola súa man,  fan unha  viaxe que  se vai facendo cada vez máis enlouquecida até un final (cualificado coma un dos máis impresionantes e imprevisibles da historia do cine) que te deixa pegada á butaca. É un filme  clasificable en varios xéneros: é unha "road movie", xénero tipicamente estadounidense que, ademais de narrar a  viaxe iniciática das protagonistas, mostra  aspectos característicos da vida do país (mesmo se falou de certas analoxías, temáticas e visuais,  co western); tamén é unha atípica (por estar protagonizda por mulleres) "buddy movie" (a amizade incondicional entre ambas protagonistas  é considerada outro dos temas clave da película); e tamén é un filme policial. Mais é, en substancia, unha traxedia , pola desmesura das accións e os acontecementos, que conducen a un final terrible; o ton é, sen embargo, en xeral lixeiro   e frecuentemente humorístico, un humor tamén un pouco desmesurado. A verosimilitude moitas veces cambalea,  tanto no referido ao argumento coma, sobre todo, na caracterización de personaxes:  apónselle un marcado maniqueísmo debido á negativa, mesmo caricaturesca, visión que, con algunha excepción, dá dos homes; ademais, as protagonistas, especialmente Thelma, experimentan unha evolución que resulta difícil de crer.

   En todo caso, pese ás súas dúas horas de metraxe, resulta un filme entretido, de ritmo trepidante,  cunha boa fotografía e unha banda sonora atractiva...o que non é pouca cousa.  A mensaxe feminista e  a súa defensa da liberdade individual, cada quen as percibirá en función das súas vivencias e  ideas.

                                                                                                                         S.P.

8M Día Internacional da Muller Traballadora

 

2026 Ano Oteriano

Equipo de Dinamización da Lingua Galega