2026 Ano Oteriano

Equipo de Dinamización da Lingua Galega

 

Un libro cada semana...ou cada mes..."Pecados sen conto" .

      Nestes tempos de crítica a moitos valores dos USA , lemos un clásico vivo,  que disecciona a súa sociedade  e déixanos un sabor ben amargo, tanto pola dureza emocional do que conta, como porque moitas veces se pode extrapolar  á nosa sociedade, tan influída, eu diría que colonizada, pola estadounidense. Sería o caso da celebración actual do día de San Valentín, (popularizada, segundo parece, a mediados do pásado século por uns coñecidos grandes almacéns) en que quizais a lectura destes contos resulte un pouco   descorazonadora...                 

       Richard Ford, narrador que algúns críticos consideran representante do "Realismo suxo", presenta, aínda que cun estilo máis prolixo do habitual neste movemento, algúns dos  seus elementos máis característicos: os protagonistas son seres vulgares (aínda que non tan desastrados coma os de Carver ou Bukowski) dos que se retratan as súas miserias; no caso deste libro de contos, céntrase especialmente en parellas, das que se ofrece unha visión bastante desmoralizadora. 

       Pese a que se pretende profundar nos sentimentos dos personaxes, que dan lugar aos pecados do título, a sobreexplicación provoca, polo menos a min, o efecto contrario ao perseguido e deixa unha sensación de incomprensión e un baleiro emocional en relación a eses sentimentos. Si é interesante, en cambio, a pintura dos ambientes, moi diferentes en cada conto pero todos eles tipicamente estadounidenses. 

       En todo caso, tendo en conta que o obxectivo do autor parecía ser facer unha disección desa multitude de pecados aos que alude o título (no orixinal, "A multitude of sins"), paréceme unha obra malograda.

                                                                                                      S.P.

Especial San Valentín: Novelas de amor

 

Día escolar da Paz e a non violencia

 

Agatha Christie, 50º aniversario da súa morte

 

Un filme cada semana...ou cada mes..."La gran familia"

   Os que temos unha certa idade temos esta película,  de 1962, como recordatorio de como era a vida   na nosa infancia. Certo que recordatorio idealizado, representativo da vida  da clase media urbana do chamado "segundo franquismo" e, para algúns, cursi e edulcorado, propaganda dun modelo de familia promovido  polo réxime (a película foi declarada "de interese nacional"), pero que transmite alegría de vivir , amor e unión familiar, polo que se considera unha das películas "de Nadal" por excelencia. É, ademais, un clásico do noso cine e, sen ser unha obra mestra, é un filme moi estimable, moi agradable de ver, cunha historia  ben narrada, de ritmo moi áxil, unhas interpretacións en xeral excelentes (varios dos mellores actores da época,- e que bos eran e que ben vocalizaban-, forman parte do elenco), un sentido do humor amable e inocente e  unha fotografía  en luminoso branco e negro. Quen se achegue a ela desde o descoñecemento do que era a España da época, e máis aló da idealización da que falabamos ao principio desta recensión, comprobará como mudamos como sociedade. Ademais de por ser unha película familiar, este clásico soe volver a casa polo Nadal porque a súa terceira parte, a máis lembrada, se desenvolve nestas datas, como un conto agridoce con final feliz.

   A película  foi tan poular que tivo dúas secuelas, que non atinxiron o nivel da primeira, e que constitúen con ela unha triloxía, da que a terceira parte. realizada xa na democracia, presenta uha diferenza notable de ton coas dúas anteriores.

   A secuela máis inmediata, "La familia y uno más", tres anos posterior, segue a liña ideolóxica e argumental da primeira, mais non aporta nada novo e limítase a aproveitar o seu éxito. Agradable tamén de ver, aínda que prescindible, ten a curiosidade para nós, coruñeses, de que un episodio do argumento se desenvolve na nosa cidade, moi de moda na época. 

   Canto a "La familia bien, gracias", xa  do ano 1979, presenta  características do cine da transición, e, cun espírito absolutamente distinto das  outras, mostra o cambio social que estaba experimentando o país na incipiente democracia, cae por momentos na caricatura, cun humor de "sal groso" moi da época,  e parece transmitir o fracaso educacional e vital dos personaxes  das primeiras, películas en branco e negro pero agridces e, pese a todo, optimistas, por contraste con esta, en cores, amarga e desencantada.

   Existe unha cuarta secuela, televisiva, "La familia treinta años después"(1999) que só conserva relación coas anteriores na presenza dalgún personaxe supervivente, pero que é un produto de nulo valor cinematográfico. Iso si, mostra a popularidade da saga que, quen sabe, quizais nos sorprenda cunha quinta parte xa en IA...

                                                                                                                        SP.

 
 

Jane Austen, 250 anos do seu nacemento