CONMEMORACIÓNS: Día das Letras Galegas 2015

DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2015.

(Fotos tomadas da Internet, alusivas ao homenaxeado este ano polo Día das Letras Galegas, o polígrafo Xosé Filgueira Valverde, a quen vemos na histórica foto de arriba o primeiro de pé pola esquerda)

 

Hoxe celebramos na Biblioteca a entrega de premios do Concurso Gañapuntos e mais a entrega de premios do II Concurso de Microrrelatos.

O Concurso Gañapuntos tivo como vencedora a Alicia Cabana, quen recibiu tres tomos da obra de Manuel Antonio, un primeiro tomo de Poesía, un segundo de Prosa e un terceiro tomo coa súa literatura epistolar. Un luxo de edición, levada da man do académico Xosé Luís Axeitos Agrelo. Tres libros da colección ‘Clásicos da Academia’ que podemos entregar merecidamente a Alicia, á nosa alumna de 3º da ESO, mercé á xenerosidade da Fundación Barrié da Coruña.

 (Portada da edición dun dos tomos con que puidemos agasallar aos nosos alumnos premiados este ano, mercé á xenerosidade da Fundación Barrié da Coruña)

Os mellores micrrorrelatos foron dous: un en lingua galega (A fronteira) da autoría de Marcos Freire, alumno de 1º da ESO, e outro en lingua castelá (Las lágrimas resbalaban lentamente) da autoría de Sergio Tojeiro, alumno de 3º da ESO. En ambos os dous casos debemos subliñar a sensibilidade acusada e a actualidade do tema, factores que nos fan confiar aínda na mocidade e no futuro. Foron galardonados cun vale (Vale por un libro ou unha película, xa vos contaremos o que escolleron).

A nosa B. E. encheuse de boa xente. A entrega de premios estivo presidida pola Directora do Instituto, Dª Isabel Ruso e polo bibliotecario, o prof. D. Antonio Fondo; estaban tamén presentes a vicedirectora, Dª Mª Rosario Soto,  a prof.-titora de Alicia, Dª Susana Piensos, a prof. de Lingua castelá dun dos premiados, Dª Mercedes Rey,  e o prof. de Lingua galega do outro premiado, D. Xosé P. Mondelo.

 (Alicia Cabana, á esquerda, acompañada dalgúns compañeiros de aula, colaboradores varios deles do blog 'ofarodesofia'; á dereita vemos tamén a Marcos Freire, un dos gañadores do II Concurso de Microrrelatos)

O xurado do certame de Microrrelatos estivo composto polos seguintes profesores: Dª Mª Sonsoles Fernández, D. J. Luis Gundín e Dª Beatriz Moreno.

Para rematarmos, houbo tamén entrega de libros, agasallo unha vez máis da Fundación Barrié, para os alumnos fieis do Club de Lectura do curso 2014-2015.

 

(Foto de Mario S. García)

UN LIBRO CADA SEMANA

UN LIBRO CADA SEMANA

SEMANA DO 11 AO 15 DE MAIO DO 2015

Santiago LOPO, A diagonal dos tolos.

 

   A diagonal dos tolos é unha carreira na que se atravesa  a pé a illa da Réunion, no Índico. Recibe o seu nome da dureza da carreira, que provoca,  mesmo,  a morte dalgúns participantes. Con este punto de partida, Santiago Lopo constrúe unha interesante historia na que, alternando capítulo a capítulo dous momentos temporais na historia da illa, o presente e os tempos da escravitude (a illa é, na actualidade, departamento francés e foi, no pasado, destino de escravos alí levados a traballar duramente), se nos conta a carreira dun "marron", escravo que foxe do horror e a de Pierre, un francés reunionés noivo dunha galega (este é o único elo con Galicia nesta interesante historia) que se ve obrigado a facer a carreira por motivos familiares.

   A través destas dúas historias paralelas e á vez contrapostas, coñecemos a historia da illa e, por extensión, a difícil convivencia  en sociedades mestizas;  o racismo, o clasismo, pero tamén o mutuo enriquecemento entre as distintas comunidades, do que dá mostra o idioma autóctono, o créole, do que se nos ofrecen pequenos exemplos na obra.

   Ë unha novela bastante breve, que se le con pracer porque conta unha historia que nos fai coñecer unha cultura moi afastada da nosa pero na que tamén asistimos a temas universais, como a loita pola vida ou o amor. E todo, nun estilo áxil, claro, tan trepidante como a propia carreira.

   Moi recomendable.

                                               Susana Piensos.

Palabra Viva: Haikus

Amosámosvos hoxe unha selección dos traballos que alumnos de 3º da ESO fixeron coa profesora de Galego, no eido sempre difícil pero imprescindible da poesía. Seguro que os desfrutaredes!

Queres engadir un clip ao Haiku que máis te gostara? Cando o escollas fai clic na esquina superior dereita do "libro". Poderás decidir a zona do libro na que queres poñer as túas verbas e deixar o mensaxe... ou mesmo subilo enlace a Facebook, Pinterest, Google+,...Ides ser os primeiros?

Un libro cada semana

UN LIBRO, OU UNHA PELÍCULA, CADA SEMANA

SEMANA DO 4 AO 8 DE MAIO

Boyhood

Una película rodada durante 12 años, pero sólo 39 días de rodaje. Pensaríamos que estamos ante una ambiciosa, desmesurada y grandilocuente película; pero si ha tardado todos esos años en rodarse no ha sido por delirios de grandeza, sino porque para rodar el paso de tiempo y la realidad como la quería rodar Richard Linklater esta era la única vía posible.

Richard Linklater es un poeta de lo cotidiano. Excepto en algunas de sus películas (como “A Scanner Darkly” o “Waking Life”) toda su filmografía tiene en común que cuenta lo que nos pasa a ti y a mi. Nada más. Sin efectos especiales. Y realmente parece que habla de ti y de mi, pero lo que pasa es en el fondo nos creemos especiales pero somos todos más o menos iguales: nos hemos tumbado en el jardín mirando al cielo cuando éramos pequeños; vivimos el primer día de clase en un colegio nuevo, las discusiones de tus padres en el salón; la ruptura con nuestra primera novia… en el fondo Richard Linklater no ha innovado absolutamente nada con “Boyhood”. Todos podemos sentirnos reconocidos en cualquiera de esas situaciones y muchas películas han tratado estos temas y situaciones recurrentes. Únicamente la forma, ver cómo crecen cada uno de los actores a lo largo del metraje, es lo que hace que esta película sea distinta.

Pero no nos engañemos, es distinta por otras muchas razones. Es emotiva, es ambiciosa pero sencilla, es directa, larga pero no aburrida (no nos olvidemos que esto es una crítica personal); es una película personal pero a la vez universal, porque todos podemos vernos reflejados en ese chico que cree que no podrá recuperarse después de cortar con su primera novia, con esa madre coraje que a cada paso que da por el bien de su familia cree que hace casi todo lo contrario, ese padre que da más libertad a sus hijos y con ello ejerce menos responsabilidades para con ellos… y así con todos y cada uno de los personajes que forman el mosaico de Boyhood.

Porque la vida es eso, todas esas situaciones cotidianas que la forman y las personas que nos rodean y nos moldean continuamente. Más en una época en que somos tan moldeables como la infancia y la adolescencia. Ahí radica el principal acierto y virtud de esta película.

Muchas veces se había rodado y contado sobre la vida y de la importancia de lo cotidiano, pero el director que siempre que puede rueda en Austin, que rodó historias aisladas pero de los más reales en “Slacker”, que rodó el amor y sus etapas en la trilogía “Antes de…”, que rodó sobre el mismísimo Orson Welles en la rutina de su compañía de teatro, ha hecho algo muy bueno. Ha rodado la vida.

                                   Daniel Mosquera, ex alumno do IES ‘Eusebio da Guarda’.

2015 ANO INTERNACIONAL DA LUZ

CONMEMORAMOS DESDE A B. E. O ANO INTERNACIONAL DA LUZ

O LÁSER 

Un láser (acrónimo do inglés “Ligh Amplification by Stimulated Emission of Radiation”, amplifiación de luz mediante a emisión estimulada de radiación) é un aparello capaz de emitir un feixe de luz altamente coherente. Esta coherencia é tanto temporal, sendo a luz emitida dunha única frecuencia (e polo tanto cor) como espacial; polo que grandes potencias poden ser concentradas en superficies moi pequenas (permitindo aplicacións como a cirurxía láser) e cunha mínima diverxencia do feixe, de modo que este permanece recto ó longo de grandes intervalos facendo posible o seu uso para a medida precisa de distancias (e tamén outros usos máis cotiáns coma os punteiros láser).

O principio que permite o funcionamento dos lásers é a emisión de fotóns por parte de átomos ou moléculas que se atopan nun estado excitado (que posúen máis enerxía da que terían no seu estado fundamental ou de repouso). Este fenómeno ocorre de seguido ó noso redor de xeito espontáneo: toda a luz que emiten os obxectos que vemos é producida así. Pero ademais, podemos estimular esta emisión mandando un fotón da frecuencia axeitada contra o átomo excitado, de modo que se emitirá un fotón idéntico, na mesma dirección e en fase co primeiro (esta é a orixe da devandita coherencia). Nun láser, colócase no interior dunha cavidade óptica un medio que teña a capacidade de emitir fotóns do noso interese, e mediante a aplicación de enerxía excitamos os átomos ou moléculas do mesmo. Así, cada fotón que pase estimulará a emisión dun novo fotón idéntico. Esta morea de fotóns é reflectida nos extremos da cavidade óptica producíndose a súa amplificación exponencial ata que finalmente o feixe de luz producido polo láser é emitido.

(Xesús González Soto, ex alumno do IES 'Eusebio da Guarda', licenciado en física pola USC)

 (Cartel que anuncia unha conferencia celebrada o 28 feb. do 2015 no dpto. de física da UAB)

UN LIBRO CADA SEMANA

UN LIBRO, OU UNHA PELÍCULA BASEADA NUN LIBRO, CADA SEMANA

SEMANA DO 27 AO 30 DE ABRIL

As uvas da ira

As Uvas da ira, de John Ford, baseado na novela, do mesmo título,  de John Steinbeck.

   Recentemente tiven a ocasión de ver a película As uvas da ira, baseada na novela do premio Nobel de Literatura, John Steinbeck. Inicialmente non me resultaba atraente, pero a medida que foi avanzando foi interesándome máis e máis.

   A historia comeza coa chegada deTom Joad, despos dun tempo no cárcere, á súa granxa, en Oklahoma, para encontrar que a súa familia, como moitas outras, desahuciadas polo banco, collen a estrada e marchan a California en busca dun traballo; estamos nos anos da Gran Depresión...a película relata esa dura viaxe.

    A película foi moi reveladora para min, chamoume a atención a maneira, en xeral humillante, en que se trataba aos personaxes; tamén me sorprendeu ue, pese á unión familiar ,eran pouco dados a mostrar os afectos. Outro detalle que me sorprende é a resistencia do vello camión, cargado até arriba, que parece que non vai aguantar e si o fai...como os seus propietarios.

   Impresionoume moito a excelente fotografía, en branco e negro, eu creo que utilizada simbolicamente para facer ao espectador ver a realidade máis fea e amarga.

   O final deixoume intrigada: conseguirán os Joad, na súa loita por vivir honradamente e ter un traballo digno, a vitoria?

                                                 Lara Pico. 4º ESO.

Día do Libro 2015

Aquí tedes unha mostra fotográfica das distintas actividades que fixemos desde a Biblioteca Escolar para festexar o Día do Libro: pegada de carteis, animación á subscrición ao noso blog (ofarodesofia), agasallo de libros aos subscritores, etc.

(cartel feito por Sara Suárez Seijo y Aniol Arias López)

 

(Fotografías de M. S. García)