Encontro con... Andrea Maceiras

 

E-LBE.2 Lectura dixital para as bibliotecas escolares

Instrucións

Como acceder á plataforma

 Para acceder á plataforma E-ELBE.2 precísase dun identificador e un contrasinal.Para dispoñer deles tedes que poñervos en contacto co servizo de biblioteca.

Un filme cada semana...ou cada mes..."You can't take it with you".

   Se hai un filme considerado propio do Nadal, é "Que belo é vivir", de Frank Capra. Todos os anos se emite na tele e xa case o sabemos de memoria...Pero hai outro, tamén de Capra, que imos comentar hoxe, e que representa tamén os valores deste director, moi axeitados para telos presentes  nestes datas. Estreouse en España co título "Vive como quieras" e tanto esta tradución coma o título orixinal reflicten moi ben a mensaxe deste filme clásico baseado nunha obra de teatro gañadora dun premio  Pulitzer, premiado con varios Óscar e que pode representar perfectamente o que se deu en chamar "o espírito do Nadal", se entendemos por tal o amor, a xenerosidade, o desinterese polo material, o "ser" por riba do "ter"...ademais de  transmitir alegría, optimismo e ganas de vivir.

   No filme, como case todos os de Capra, con elementos de "screwball comedy", preséntasenos a  historia de amor entre un representante da clase adiñeirada e unha rapaza pertencente a unha modesta familia (estrambótica, moito, pero na forma, que non no fondo) que representa ese vivir buscando a autorrealización prescindindo de ataduras sociais (curiosa é a escena  onde o avó se cuestiona a necesidade de pagar impostos). O contacto entre ambos mundos provoca a transformación  do pai de Tony, o namorado, personaxe que representa a ambición e o culto ao diñeiro, noutra persoa que recupera a humanidade que lle quedara polo camiño. O filme está, pois, cargado de valores morais, aínda que hai quen  critica o conformismo dos "pobres" e unha suposta propaganda do liberalismo; critícanse tamén a tendencia á caricatura nas situacións, a caracterización pouco afortunada das personaxes femininas e mesmo o racismo-clasismo en relación aos criados negros da familia Sycamore.

Como a película está baseada nunha peza teatral, atopamos escenarios predominantemente interiores e  certa tendencia á sobreactuación, De entre os personaxes, destaca o avó Sycamore, quen encarna os valores antes mencionados e outros, coma a incorruptibilidade ante o diñeiro, a lealdade aos afectos, a xenerosidade co "inimigo", a confianza, porque cada día trae o seu  afán...un personaxe marabilloso.

Por todo isto, e pese que para algúns é un filme demasiado meloso, mesmo escapista (filmouse en plena "Gran Depresión" tras o crac do 29 ) eu creo que é moi axeitado para estes tempos un pouco orfos de referentes e para estas datas nas que se supón que debemos esforzarnos por ser un pouco mellores.

                                                                             S. P .                       

                                                                                                             

   

   

   
 

Coruñeando

Coruñeando co Club de lectura

4º de ESO Coruñeando polos museos da cidade: visita á exposición "Encontros" na Casa Museo Casares Quiroga e á Casa Museo Pablo Picasso.

Nadal 2023

 

Boletín Nadal 2023

 

Un filme cada semana...ou cada mes..."Arsénico por compasión".

 Filme considerado clásico, dirixido por un cineasta tamén clásico, baseado nunha  obra teatral de éxito, Arsénico e encaixe antigo (esta sería a tradución do título orixinal) é un exemplo de humor enlouquecido (con algúns, non todos, elementos de screwball comedy), puramente negro que, a case oitenta anos da súa estrea, provoca reaccións moi diversas: desde quen o considera unha xenialidade, até quen acha que envelleceu mal e que graza ten pouca.

Un crítico de teatro, recén casado, encóntrase, na casa das súas anciás e encantadoras  tías, coa sorpresa de que estas son, en realidade, unhas asasinas en serie; iso sí, como o título en español indica, "por compasión".  O filme ten un ritmo trepidante, ás veces mesmo esgotador; está protagonizado por un grupo de personaxes extravagantes algúns,  decididamente desequilibrados outros, e dá unha visión "amable" da loucura...até que aparece o personaxe que aporta ao argumento un toque de cine de medo: o irmán psicópata do protagonista (que lembra ao Frankenstein protagonizado por Boris Karloff). Para algúns, esta segunda parte da película perde a "frescura" da primeira, dándolle un xiro que non lle acae ben.

Ao ser un filme baseado nunha peza teatral, tanto as  interpretacións (tendentes á "sobreactuación"), como a escenografía e a iluminación resultan teatrais; isto, unido á fotografía en branco e negro, pode resultar disuasorio para os espectadores actuais, afeitos a outro tipo de cinema. Por outra banda, o humor, xénero sempre difícil, pode resultar neste caso,  para algúns,  rancio. Pese a todo isto, pode ser unha experiencia interesante para o  alumnado achegarse a un cine tan diferente daquel ao que están afeitos.

                                                                                               S. P.