UN LIBRO CADA SEMANA
Acabo de rematar a lectura de O estraño caso do Doutor Jekyll e Mr. Hyde, de R. L. Stevenson.
Este libro desata en min unha serie de cavilacións, e esas cavilacións conducen
a tratar incontables temas. Gustaríame falar da dualidade que ten o ser humano,
principal tema do libro. Eu escoitara con anterioridade que o Doutor Jekyll
pretendía cos seus experimentos volverse mellor. Tras ter xulgado a obra cos
meus propios ollos, non dubido en dicir que non é dese modo como se producen as
cousas, nin de lonxe. A creación de Hyde non é máis que o cumprimento dun
desexo que o ser humano leva na parte máis interna da súa personalidade. Isto
é, a posibilidade de separar o anaco, a componente poderiamos dicir escuro, de
nós mesmos, coa finalidade de desátalo sen sentir culpabilidade de ningunha
clase. O cal provoca un dilema moral que o autor aproveitou de forma soberbia.
É acaso ético querer desdobrarnos en dúas
personalidades, unha delas psicopática, para a realización das nosas
falcatruadas e anhelos máis profundos? Esta é unha das preguntas que na miña
humilde opinión, todo ser humano se fai máis dunha vez na súa vida.
Pero, digo eu, non é tamén xenuinamente humano o
desexo de podernos liberar do remordemento?
Esta cuestión obrígame a falar do significado dese
concepto. A culpa é unha soga encargada de asfixiar o ser humano. Non
obstante, é, ao mesmo tempo, dende unha
perspectiva negativa da humanidade, a encargada de gardarnos de ser unhas
criaturas despiadadas e vingativas que viven para tomar represalias. Despois
está quen se vale desta emoción para controlar os demais.
No caso de Jekyll sería a necesidade de sentirse
libre a que escravizaba ao doutor, coma unha forza manipuladora, transformándoo
en alguén capaz de facer calquera cousa mentres adoptase a forma do psicópata:
Hyde. Pero a acción contedora da culpa e a propia conciencia do personaxe
obrigan a Jekyll a suicidarse para previr aos outros do lado cruel que tanto
aborrecía.
Jekyll só quería liberarse da súa bondade
restritiva, aferrándose á vida e rexeitando as regras dunha sociedade
protocolaria na que o honor e a xenerosidade son valores elementais para a
supervivencia.
Proba disto é o final, onde arremete contra o
desventurado Jekyll polo seu grao de “inmoralidade”.
A pesar do moito que Stevenson condea o inocente
desexo do doutor, non creo que se poida categorizar como inmoral. O que
realmente foi inmoral é ter permitido que ese sentimento de euforia e
liberación lle impedise ver que se estaba a converter nun monstruo.
Rematando xa, este é un grandísimo libro cuxa
lectura fai que nos reformulemos moitos aspectos da humanidade. Somos capaces
de crear varias posturas opostas e contraditorias e iso é o que permite o
estado reflexivo que nace ao final.
Con todo, e malia ser unha novela maravillosa, non é
tan boa mentres a estás lendo como cando xa a tes rematada. Ao meu ver, a obra
só se pode valorar despois de ter pasados uns vinte minutos do seu remate. Polo
que recomendo encarecidamente a súa lectura íntegra.
Ainhoa
Grandío Álvarez, 1º de Bacharelato.
