A punto de rematar o ano en que se cumpre o 50 aniversario da morte de Agatha Christie, a chamada "raíña do suspense", autora cuxas obras foron levadas, con desiguais resultados, ao cine (e á televisión), en moitas ocasións, comentaremos unha das consideradas un clásico, que, por certo, non está protagonizada por Hércules Poirot, o detective que, xunto con Sherlock Holmes, máis caras diferentes nos mostrou na pantalla. Trátase de Testemuña de cargo, relato breve que a propia autora adaptou ao teatro e que, a partir desta versión, Billy Wilder levou ao cine, contando con varios intérpretes dos grandes e recreando a atmosfera tipicamente inglesa, incluído o humor , tan característicos das obras de Christie, dun xeito que algúns críticos cualifican de "hitchcockiano". Ao non coñecer o texto teatral, compararei o relato orixinario co filme; na miña opinión, lectora apaixonada que fun no seu día desta autora, trátase dun dos poucos exemplos de película superior á obra literaria na que se basea (a min, esta última, e pese a ser unha das máis celebradas da autora, non foi das que máis me gustaron, aínda que lle recoñezo un nervio e unha capacidade de síntese notables).
O relato é un estimable exemplo de trama xudicial, sintético, áxil e intelixente, cun final, como soe ocorrer na autora, sorprendente. Porén, debido á súa brevidade, o argumento céntrase nun caso de acusación de asasinato e xuízo do sospeitoso, coa insólita intervención, coma testemuña de cargo, da súa muller, narrado en boa parte desde o punto de vista do avogado defensor; este personaxe atinxe no filme un papel protagonista e aporta, coas súas afiadas intervencións verbais, un toque de sarcástico humor que no relato case non se percibe. O actor que lle dá vida, Charles Laughton, un grande que se transforma absolutamente no personaxe, concentra a presenza do humor retranqueiro, especialmente nos excelentes diálogos coa súa enfermeira (quizais a química entre ambos actores, matrimonio na vida real, traspasou á ficción). O outro personaxe protagonista, a testemuña de cargo, esquematicamente desenvolvido no conto, obtén, na interpretación de Marlene Dietrich, un toque de misterio e ambigüidade que o fai moi interesante.
Se a película é máis atractiva que o conto por unha maior profundidade dos personaxes e pola presenza do humor, o final, na miña opinión un "pegote"sobre o soberbio final do conto, desloce na película o até entón impecable desenvolvemento xa que resulta, aínda que moi efectista, excesivo, mesmo inverosímil e, sobre todo, innecesario, aínda que hai gustos para todo e a moitos encantoulles ese xeito de xustiza poética que anula a ambigüidade moral do desenlace orixinal.
S.P.
Ningún comentario:
Publicar un comentario