Un filme, baseado nunha banda deseñada, en homenaxe a Marjane Satrapi. "Persépolis"

   Espertamos hoxe coa terrible noticia da morte (de tristeza, dise  nos xornais) da valente muller e excelente artista Marjane Satrapi que, no ano 2000, publicou o cómic Persépolis", posteriormente levado ao cine, hai xa case vinte anos e, tristemente, de actualidade aínda hoxe. O filme obtivo varios premios, o máis importante dos cales o Premio do Xurado do Festival de Cannes,  que precisamente se celebra o mes de maio. Satrapi obtivo, ademais, o Premio Princesa de Asturias   de Comunicación e Humanidades en 2024. Para homenaxeala, recuperamos unha das primeiras recensións publicadas neste blog, no ano 2015, por unha alumna de Diversificación Curricular, exercicio que facían , con moi bo resultado,  aqueles alumnos, que desfrutaron con madurez e aproveitamento, de sesións de cine de calidade.   

   Descanse en paz Marjane Satrapi.                         

   Esta película está baseada na novela gráfica do mesmo título. As dúas baséanse na vida da autora, Marjane Satrapi desde que, nena en Irán, sofre a revolución que acaba coa súa felicidade. obrigando ás mulleres a cubrirse co veo e non usar roupa axustada; estaba, ademais, prohibido fumar, oír música e beber. Na película cóntase tamén a súa marcha a Austria, xa adolescente, etapa tamén moi desgraciada. Despois, a volta a Irán porque estrañaba á súa familia e, finalmente, polos seus desexos de ser libre, a volta a Europa, xa definitiva.

   A pelicula resultoume moi instrutiva porque non sabía que os iranís vivían coma nós antes da revolución islamista; ademais, transmite valores: para min o principal, que as persoas deberían ser libres para facer o que queiran e dicir o que pensan.

   Os personaxes principais están ben descritos: Marjane é unha rapaza valente e amante da liberdade, igual que o seu tío, un loitador, e a avoa, divertida pero firme nas súas ideas; os pais, dominados polo medo...

   Tecnicamente a película, que é banda deseñada, é moi boa; gustoume especialmente a simboloxía do branco e negro nas analepses, en oposición á cor, no presente desde o que Marjane lembra a súa vida...En definitiva, a película gustoume moito porque mostra a realidade dunha muller que tivo que sufrir a guerra no seu propio país.

                                                                                                                      A.S.